DOOR RIK

Het was een lange nacht. Een erg lange nacht. Mijn hersenen staan op non-actief en mijn ledematen bungelen inspiratieloos langs mijn lichaam. Struikelend over mijn eigen benen probeer ik me een weg te banen door Utrecht Centraal. Het is tijd om naar huis te gaan.

Mijn geel-blauwe taxi staat geparkeerd op perron 15. Keurig op tijd, voor de verandering. Koninginnedag heeft door het land geraasd; het perron is bezaaid met oranje snippers en de stationsklok draagt een oranje boa. Door de veren heen zie ik dat het vijf over drie is. Nog drie minuten. Slaapdronken -dat niet alleen- strompel ik de trein in. De normaal zo lelijke paarse fauteuils zien er vandaag aanlokkelijk uit. Ik onderbreek de vervelende piep die door mijn oren suist. ‘Plof’.

Tegen beter weten in probeer ik mijn stuk gedanste lichaam op te kalefateren. Mijn noodpakket bestaat uit vruchtensappen en een natte boterham. Het lichaam maakt al snel duidelijk er geen behoefte aan te hebben, want de fles die de vitamines bevat rolt na een slok of vijf al over de vloer van de coupé. “Cadeautje voor de conducteur”, noem ik het maar.

Het is weinig druk in de trein en de mensen om me hebben klaarblijkelijk een soortgelijke nacht gehad. Dat is althans wat de groeven in hun gezichten me vertellen. De belichaming van deze gedachte bevindt zich een twee rijen verderop. Een naar whisky riekende man heeft zijn gezicht gerieflijk tegen een raam geplakt en zijn weggedraaide ogen zijn bloeddoorlopen. Weer iets verderop ligt een uitgeput koppeltje luid te snurken. De mond van de jongen wijd open, het hoofd van het meisje op zijn schouder.

Treinen met een kater is een drama, maar misschien valt het mee. De klok slaat acht over drie. De trein vertrekt en ik ben weg. Diep in gedachten verzonken terwijl mijn lichaam naar het zuiden hobbelt. Wat volgt is een zwart gat van anderhalf uur. Ik ben weg.

“Godverdomme”, hoor ik hem zeggen op het moment dat hij zijn tas moet verzetten voor een plaatszoekende medereiziger. Godverdomme omdat hij uit zijn concentratie wordt gehaald tijdens het lezen van een of ander vaag achterklapartikel uit de Panorama. Ik vraag me af welke woordkeuze hij gebruikt zou hebben als hij wist dat zijn tas het volgende moment zou scheuren…

Soms kom je ze tegen. Beroepschagrijnen. Van die types die ’s ochtends met twee verkeerde benen het bed uitstappen nadat ze de vorige avond voor de zoveelste keer achter het net hebben gevist bij hun vaak niet aantrekkelijke wederhelft. Van die types met een ruitjestrui uit de wintercollectie van 1999 die met een simpel vierkant koffertje vol prullaria er een leuke dag van proberen te maken.

De man in kwestie, ik noem hem Johan, is vandaag waarschijnlijk met zijn vrouw Christien een dagje naar Amsterdam geweest. Als hij alleen was geweest had hij ongetwijfeld de vruchten geplukt van – laten we zeggen – de Oudezijds Voorburgwal. Dat is echter niet het geval. Johan heeft vandaag van één van zijn schaarse vrije dagen een leuke dag proberen te maken.

Ik stel me de ochtend van Johan voor. Gisteravond is hij vergeten zijn wekker wat later te zetten en zodoende wordt hij al vloekend om “Godverdomme” 6 uur wakker. Door deze vroege adrenalinestoot komt hij maar weer moeilijk in slaap en ligt zijn Christien maar zeurderig naast hem te woelen. Johan besluit heel attent en in de hoop op een goede dag alvast koffie te gaan zetten voor zijn vrouw maar stoot bij het zo stil mogelijk verlaten van de kamer zijn kleine teen tegen de poot van het bed. Als ware het een gepersonaliseerde wekker godvert Johan Christien wakker.

Eenmaal beneden aan het ontbijt proberen de van nature al redelijk zwijgzame types samen de Telegraaf te lezen, waarbij Christien bij het delen van de krant haar volle glas jus d’orange over de voorpagina flikkert. Johan vervloekt zijn vrouw en probeert te redden wat er te redden valt, maar de krant blijkt onleesbaar geworden. Nog zwijgzamer vervolgen ze het ontbijt en Christien begint alvast met het zetten van een thermoskan koffie voor in de trein naar Amsterdam.

Eenmaal aangekomen op station Veenendaal - de Klomp mist het echtpaar op een haar na de intercity doordat Johan zijn Nokia 3310 in de auto heeft laten liggen. Christien begint maar alvast met het lezen van de eerste van drie doktersromannetjes die ze meegenomen heeft. In de eerstvolgende trein blijkt dat de thermoskan in het blauwe koffertje “Godverdomme gelekt heeft”. De A4-tjes die ze geprint hadden met informatie over de musea en andere bezienswaardigheden die ze wilden gaan bezoeken zijn evenals de overige twee doktersromans volledig doordrenkt met zwarte leut. Johan zegt, zijn woede beheersend, “Nou Chris, dan moeten we er maar het beste van proberen te maken vandaag” en glimlacht als een boer met kiespijn.

Nu zitten ze weer in de trein terug naar Veenendaal – de Klomp. Het immer nog naar koffie ruikende koffertje zit vol met tweedehands spulletjes van het Waterlooplein en Christien heeft in de tijd dat Johan verdwaald was in het Rijksmuseum haar doktersroman noodgedwongen twee keer moeten lezen. Vandaar dat ze bij de AKO maar snel een Danielle Steeltje gekocht heeft voor op de terugweg. De krant van vanochtend heeft Johan verruild voor een Panorama.

Zo meteen stappen ze uit. Ik zie ze geruime tijd van tevoren al hun spullen opbergen en klaarzetten voor vertrek. Het koffiekoffertje gaat heel even open en mijn blik valt op een oude Super Nintendo. Die Johan toch, heeft ‘ie dat toch zomaar op de kop getikt.

Vanavond thuis zal Christien rustig haar boek uitlezen in bed en waagt Johan zich onder luid gevloek aan een spelletje Duck Hunt. “Godverdomse kuteenden!”

Twee gewichtige onderwerpen.

Langzaam sta ik mezelf van diepe frustratie te verteren.

Voor de zoveelste keer hersendood na een dag school, stap ik in de vrolijk roodgekleurde bus van Veolia. Oog in oog met mijn vriendelijke vijand laat ik mijn rechterhand rustig m’n broekzak in glijden. Ik zie aan hem dat hij dit al verwachtte. Terwijl ik langzaam de zenuwen onder mijn huid voel tintelen, trek ik mijn salvatie tevoorschijn. Het haviksoog van de buschauffeur scant mijn OV-chipkaart en ik mag verder lopen.

Alhoewel, verder lopen. Iemand die dit traject een beetje kent, weet dat de bus vaker dan niet vol staat met jolige studentjes en nerveuze bejaarden. De suïcidale chauffeur gaat met zijn volle gewicht op het gaspedaal staan zodra ik mezelf in een hoekje heb weten te stouwen. Mijn enige zorg is om te voorkomen dat ik niet verpletterd wordt onder de twee forse wijven die voor me staan. Terwijl ik bezig ben om op de bochten te anticiperen en te berekenen waar het vet heen zal zwaaien, overhoor ik plots een bizar gesprek.

“Ja, maar mijn mama heeft grote tieten.” Zegt ze doodserieus.
“Die van mij ook!” Protesteert de ander beledigd.
“Maar dat is ònze mama, hoor!” Snauwt de eerste haar weer toe.

De twee kleine meisjes kijken elkaar geamuseerd aan zodra ze merken dat hun luide gesprek de mensen om hen heen doet lachen. Het zijn zusjes, ik schat ze zes en acht jaar. Beiden glimlachen ze nog een moment terwijl ze daar, zittend in hun roze kleertjes, alle aandacht opzuigen.

De man die naast hen staat buldert eerst van het lachen, maar zodra hij snapt dat de gezusters hun publiek graag nog een toegift geven, zegt hij toch dat ze maar beter kunnen stoppen. Beduusd staren de minderjarige sexuologes elkaar even aan en gaan daarna verder met hun heimelijke gelach.

En het enige wat ik me afvraag is wat hier nou eigenlijk gebeurd is. Twee onwetende meisjes die ergens iets hebben gehoord en merken dat ze er plots een komische act mee scoren? Of kunnen we toch de vader (en rondborstige moeder) beschuldigen van slecht ouderschap omdat ze hun kroost zulke vuilbekkerij leren? Of ben ik het, die in elke gebeurtenis een onderliggend moreel probleem ziet en probeert op te graven?
Ikzelf denk optie één, doe ik ook vaak.

‘Gemiddeld tweehonderd mensen per jaar springen voor de trein’, zegt hij.

‘Ohja…?’, vraagt ze.

Hij, een ietwat belegen en gebogen lange kerel met een witte vlassige baard en het hangende gezicht van een hond.

Zij, een klein opgewekt vrouwtje met kort grijs haar en de kraaienpoten van tientallen jaren een glimlachend gezicht. Ze zijn begin zestig. Gepensioneerd. Vrij. Niet meer de lasten, wel de lusten.

‘Jaha. Echt waar. Tweehonderd per jaar. Meest jongen mensen’, gaat hij verder terwijl hij achter haar staat ,met zijn armen om haar middel heen. Ze zijn zo net één mens. Eén mens met een rugzak met broodjes en kartonnetjes met drinken voor onderweg.

De trein is vol en ze staan op het balkon. Op de stoelen in de coupés is geen plaats en ach, dat maakt ze ook niet zo heel veel uit. Ze zijn een dagje lekker weg en het is een mooie zaterdagochtend. Ze hebben de rugzak van het zoldertje gehaald en zij heeft boterhammetjes gesmeerd met leverworst en kaas en nog wat zoets omdat hij dat lekker vindt. De dag ervoor had ze in de supermarkt ook nog wat van die kleine kartonnetjes met een soort fruitdrank gekocht.

‘Mag ik een boterham?’, vraagt zij. Zonder na te denken pakt hij met zijn lange orang-oetang armen moeiteloos een boterham uit de rugtas en geeft ‘m bijna in dezelfde zwaaiende beweging aan haar. ‘Tweehonderd mensen per jaar, meest springen ze gewoon van het perron af als er eentje aan komt rijen’, gaat hij verder.

De rugzak heeft een doorzichtig plastic vak. Er zit een kaart in van Utrecht, daar waar de trein ook naartoe gaat. Ze gaan er de stad bekijken, gezellig een kopje koffie drinken en wat leuke winkeltjes langs. Hij heeft het thuis op de computer, een oud ding die ze van hun zoon kregen, een beetje trachten op te zoeken allemaal. Zij heeft een paar leuke tips van een vriendin gehad die ze heeft neergekrabbeld in haar schriftje.

‘Meest jonge mensen zeg je? Wat mal toch. Daar dacht je toen wij zo jong waren toch niet aan?’, keuvelt ze. Hij schudt langzaam zijn hoofd. ‘Nee, daar waren we helemaal niet mee bezig, nadenken om misschien voor de trein te springen’, zegt hij terwijl hij één van zijn omlaag hangende mondhoeken een beetje grijnzend omhoog trekt. Zij neemt een hap van haar boterham. ‘Lekker, met kaas’, zegt ze.

Ze kijken naar buiten. Ze rijden langs weidse landerijen waar schapen staan met lammetjes. Hij kan maar net door het langgerekte raam van één van de treindeuren kijken, zij kan het allemaal prima zien. Ze gaan wel vaker met de trein als ze een lekker dagje weggaan. Het is fijn en eenvoudig en ze kunnen het makkelijk betalen. Bovendien hebben ze geen auto meer sinds hij het aan z’n hart heeft.

‘Zouden we er al bijna zijn?’, vraagt hij zich af, om haar heen op zijn horloge turend. ‘Ik weet het niet,’ zegt ze, ‘maar we hebben toch de tijd?’

‘Ja,’ zegt hij, meewarig glimlachend de coupé vol met ongeduldige stropdassen in kijkend, ‘wij wel ja. Wij hebben de tijd.’

Het was een vreemde verschijning. Hij droeg een grijze joggingbroek, had een leren hoedje op zijn hoofd en in zijn linkerhand een fietstas in meeneem-versie. Hij kwam richting ons zitje-van-vier gelopen. Er was nog plek voor één.

Hij ging schuin tegenover me zitten. Na een tijdje begon ´ie te praten. “Ik vind jullie er netjes uitzien. Wat drijft jullie tot wat jullie nu doen?” Het was een vage zin. Na een beleefd ‘dankuwel’ van onze kant en uitleg van zijn kant, kwam het er op neer dat hij wilde weten waarom we studeren wat we studeren. ‘We’ staat in dit geval voor mijn reisgenoot en mij.

Ik zei tegen hem dat ik het papiertje wilde behalen, en dat ik er al sinds groep 8 van droom om de journalistiek in te gaan. Hij vond het een goed antwoord. We raakten wat aan de praat. Over dit, over dat. Ietwat lacherig. Ik wist nog niet of ik hem serieus kon nemen of niet.

Het bleek dat hij in 1974 een auto-ongeluk heeft gehad. Men heeft een stukje schedel moeten verwijderen. Hij heeft 10 dagen op de Intensive Care gelegen, is twee weken in coma geweest. En de rechterhelft van zijn lichaam was deels verlamd.

Hij heeft de verlamming overwonnen. Door fysiotherapie, maar vooral door het doen aan klassiek ballet. En dat was niet iets wat ik achter hem zocht. Maar, ach, inmiddels nam ik alles van hem aan. Bij het woord ‘ballet’ veerde het meisje naast me op. Ze had het ook gedaan. Mocht zelfs naar de academie, maar ze wilde het bij een hobby houden. Kon ik me in vinden.

Tegenwoordig doet hij niet meer aan ballet. Niet omdat hij er geen plezier in had. Nee. Hij moest noodgedwongen stoppen. Balletscholen verdwenen. Hij moest er te ver voor reizen. En de sport, kunst of therapie waarmee hij de rechterhelft van zijn lichaam terugkreeg, kon hij niet meer doen.

Naast zijn fysieke mankementen, is het in zijn hoofd ook nooit meer helemaal goed gekomen. Hij beschreef zijn probleem mooi. “Stel, wij zijn buren en wonen aan een kanaal. Ik woon hier, jij woont een kilometer verderop. Jij hebt een brug voor je huis, ik niet. We willen allebei naar de overkant. Ik moet dan heel erg hard rennen om tegelijkertijd met jou die overkant te bereiken. Zo gaat het ook met mijn gedachten, met mijn hersenen. Gedachten maken een omweg in mijn hoofd.”

Hij scheen er erg vermoeid van te raken.

Ik vond het aandoenlijk. Mooi ook, hoe hij over zichzelf vertelde. Zo nu en dan met een lichte zelfspot. Maar hij kwam wijs over. Gepokt en gemazeld door al zijn handicaps. Ik vroeg wat verder. Het balletmeisje luisterde mee. Mijn reisgenoot ook. En toen ik wat om mij heen keek, bleek dat meer mensen dat deden.

Tegenwoordig zorgt hij voor zijn moeder. Ze woont in een verzorgingstehuis. Ze is 85 jaar, maar heeft volgens hem nog een ‘goed koppie’. .“Ze ging vaak wandelen. Met haar rollator. Dan liep ze zo ver, tot ze te vermoeid was om terug te lopen. Ze loste dat probleem op door voorbijrijdende auto’s aan te houden. Om vervolgens te zeggen dat ze niet meer wist hoe ze terug moest. Vaak nam iemand haar dan mee, en zo kwam ze altijd weer in haar tehuis terecht.”

Nu zit ze in een gesloten deel van het tehuis, en komt ze alleen nog buiten als haar zoon er is. Hij is er één keer per week. Dan reist ‘ie met de trein van Arnhem naar Den Haag. Vandaag was dus zo’n dag.

Vandaag was het de dag dat ik een man ontmoette die ik niet snel, misschien wel nooit weer, zal vergeten. Hij raakte me. Toen hij in Utrecht de trein verliet, sprak hij: “Dit is mooiste treinreis die ik sinds maanden heb gemaakt. Misschien zie ik jullie ooit nog wel.”

Ja. Misschien zien we Harry ooit nog wel.

DOOR NIELS

Daar zit ik dan, half geschoren, zwaar vermoeid en doorgeleefd. Het is zo’n dag waarop ik elk sociaal contact wil mijden. Dat weet jij natuurlijk niet. Mijn indringende ophoepel blikken ten spijt kom je tegenover me zitten, natuurlijk vervloek ik je. Mijn tijd in de trein breng ik graag eenzaam door, denkend over de dingen des levens. Ik mijmer en filosofeer over dingen die er niet toe doen. Naar mooie vrouwen kijken is te plat.

Langzaam neem ik echter jouw beeld in me op. De kilometers op je teller zijn duidelijk zichtbaar, de diepe groeven in

je gezicht en de gebogen houding in je stoel zeggen voldoende. Terwijl ik je in mijn gedachten opneem, bedenk ik me hoe je leven geweest zou zijn. Je handen zijn, net als je gezicht verweerd en verbogen. Het gevolg van het jarenlange zwoegen tussen de oogsten of diep onder de grond in de duisternis van de mijnen. Een makkelijk leven, nee dat heb je niet gekend.

Vroeger toen alles beter hoorde te zijn. Jij was nog maar een klein mannetje toen pastoor Pieters je in zijn biechthokje riep. Knielen zul je nooit meer. Je eerste dag in de mijn, bang en smerig. Zo moest de hel zijn. Je trouwde op je achttiende en voorzag vanaf je vijfentwintigste levensjaar al zes monden van eten. Nu zit je hier tegenover mij, in de trein.

Je staart naar buiten, waarom ben je alleen op deze lange reis?  De bloemen in je schoot geven me veel meer vragen da

n ik oplossen kan. Mijn geromantiseerde beeld laat me denken aan je vrouw die je al jaren verzorgd. Je hebt besloten haar te verassen met haar favoriete bloemen. In werkelijkheid zal het echter maar een tankstationbloemetje zijn voor je escort achter het station.

Ik schiet uit mijn coma, gedachten komen langzaam weer tot de orde van de dag. Waar zat ik met mijn hoofd? Ik bekijk de oude man die tegenover mij heeft plaatsgenomen. Zijn gezicht is nors, hij kijkt me zuur en onbegrijpend aan. Zijn neus is rood uitgeslagen van  een jarenlang alcoholprobleem. De handen van de man zitten onder een dikke groene korst. “Schurft?”, vraag ik me af. Hij pulkt aan de korst en gooit de stukjes schijnbaar achteloos om zich heen. Ik romantiseer te veel.

Beware

DOOR RIK

Aan het begin van de maand, meestal op de eerste maan- en dinsdagen, stroomt het vol op perron 2. In Sittard zijn we er aan gewend, die toestroom. Je verwacht natuurlijk weinig anders van zo’n prachtige gemeente. Al moet ik er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat de mensen die perron 2 behuizen van plan zijn om het idyllische gat te verlaten.

Het zijn dan ook niet zomaar mensen, integendeel. Het volk dat op het punt staat Sittard te verlaten is oud, stokoud.Een menigte die gekenmerkt wordt door huidvlekken, broze botten en heel, héél erg veel grijs haar. Het is een spektakel.

Waar dit fenomeen vandaan komt weet ik niet. Waar de reis naartoe gaat is al helemaal onduidelijk. Ik vermoed dat de eindbestemming een massieve, door de Chinese Triade gerunde kienhal is. De dodenrivier van Hades is ook een mogelijkheid, al is dat hoogst onwaarschijnlijk.

Wat ik zeker weet is dat ik tussen dit volk plaats zal moeten nemen, hetgeen ik betreur. In de bejaardenexpress is het namelijk nooit rustig. Waar je zou verwachten dat de oudjes zich gedeisd houden, barsten ze uit in een luid gekrakeel. Een kakofonie van gebroken stemmen en luid geschreeuw galt dan door de coupe. Het mag een wonder heten als je met intacte trommelvliezen de trein uitstapt.

Enfin, mijn gemoed staat op onweer. Ik verneem de laatste weken steeds vaker dat mensen geconfronteerd worden met deze baldadige lieden tijdens hun massa-emigratie. Niet alleen in Sittard.

Beschouw dit stuk dan ook als een oproep. Waar vinden deze Man Bijt Hond-esque taferelen hun oorsprong?  Waar gaan deze mensen heen? Een Vaselineconferentie? Een scootmobiel-instructiedag?

Laat het me weten, deel uw ervaringen. Ik ben wanhopig.

Om gillend gek van te worden.

DOOR SVEN

Ik vind dat met de trein reizen het meest fijn is in de late ochtend. Zodat je rustig de dag hebt kunnen beginnen, maar ook nog een hele verdere dag vol dolle avonturen voor je hebt liggen.

Helaas, vanochtend is dit niet zo. Om half elf zit ik zoals zo vaak in de trein van Dordrecht naar Tilburg. Het volk dat dus in de trein zit is Rotterdams of Dordts. Per definitie niet degenen waar ik het liefst een half uur mee in de gele tuffert zit.

Zodra ik de coupé binnenstap begrijp ik al waar ik aan toe ben. Twee 50-jarige dames met het aandachtstekort van een willekeurig pubermeisje zitten al het hardst te kakelen. De Antilliaanse vrouw aan de andere kant van het gangpad krijst in haar telefoon dat de ander moet ophangen en twee jonge gozerts verderop zitten met een hoopvolle stem en een wrange lach hun laatste mislukkingen te overpeinzen en stellen achteraf dat “het nog mogelijk is om volgend jaar te halen.” Ik grijns.

Het ouwe besje naast mij kijkt me aan en zucht even alvorens ze haar blik weer naar buiten slingert. Eindeloze gedachten bieden wellicht enige soelaas in deze jungle waarin elk beest zijn triviale verhaal het hardst wilt laten horen.

En dan is het circus compleet. De Surinaamse man neemt zijn telefoon op en kotst een tsunami aan Papiamento over de andere reizigers heen. De zelfmoordneiging groeit en ik geloof dat het een vorm van heilige interventie was toen de conducteurs langs kwamen. Met een grapje hier en een toneelstukje daar lukt het hen wèl alle aandacht te krijgen.

Station Breda komt in zicht en de meeste van de schreeuwlelijken stappen uit. De vrouw die achter mij met kundige spionage de hele tijd mijn verhaal mee zat te lezen verzucht hardop “Wat een rust.” Ik stem ongehoord met haar in.

Het was alweer een tijdje geleden. Vrijdagmiddag, een uurtje of vier/vijf. In Eindhoven stap ik steevast over op de trein naar Maastricht die, zoals gewoonlijk op dat tijdstip, stampvol zat. De vrijdag(na)middag trein naar het Zuiden; eerder een veetransport dan een fatsoenlijk vervoersmiddel. Een mix van studenten, forensen en mannen met bosjes tankstationbloemen voor ‘mevrouw’.

Na gestaan te hebben van Eindhoven tot Roermond (ongeveer een half uur) vond ik eindelijk een plekje. Ik ging zitten in een vierzits die volledig was vrijgekomen, eindelijk. Aan die weelde kwam echter vlug een eind. Drie Haagsche ‘tutjes’ gooiden zich al giebelend op de vrije stoelen naast en tegenover mij. Het waren meisjes van het kaliber ‘hockeytrutje’. De dames waren zich er niet van bewust dat ze met hun gekakel de hele coupé overstemden. Mijn iPod kwam er zelfs niet bovenuit.

Daar zat ik dan, opgepropt in een hoekje met nog minstens een half uur te gaan. De dames kwaakten honderduit over hun vriendinnen. Ik kan u dit vertellen: een zekere ‘Marie-Claire’ kwam er bekaaid vanaf. Onvermijdelijk kwamen natuurlijk ook tv-series ter sprake. Haagsch meisje 1 was erg gecharmeerd van Doctor Craig. Het is dat ik wel eens gehoord heb van Grey’s Anatomy, want ze sprak het uit alsof ze het had over gekookte cocaïne. Articulatie, niet haar beste punt. Een kalende 30+er met bierbuik keek me vanaf de overkant van de coupé begripvol aan. Hij had duidelijk medelijden met me. Ik knikte vriendelijk terug. De dames hielden maar niet op en het steeg me zowat naar de kop. Ik voelde een aanzwellende hoofdpijn. Alive intense 550, kom er maar in.

Op het einde van de treinreis vroegen de dames aan mij de weg naar een hotel in Maastricht. Ik wees ze (zonder erbij na te denken) de weg. Eenmaal thuis kwam ik er pas achter dat ik ze finaal de andere kant op had gewezen. Mijn instructie volgend zouden ze ergens op een industrieterrein uitkomen. Of ik dat bewust heb gedaan weet ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet. Op een industrieterrein kun je in ieder geval goed hockeyen, bedacht ik me daarna.

De revelatie

DOOR JOOST

Dames en heren, het wordt tijd voor een pijnlijke onthulling. Ik vind dat een ondergeschoven groep in onze samenleving eindelijk eens een voorvechter verdient. Na jarenlang vergeefs wachten heb ik besloten deze rol maar zelf op me te nemen. Want, dames en heren, wij leven in een dictatuur. Geen dictatuur van de media, Stalin of de technologie. De dictatuur van het kind.

In de regel reis ik op zondagavond van mijn ouders in Limburg naar Tilburg. Meestal voel ik me tijdens die treinreis als een uitgewrongen dweil die over een smerige kantinevloer wordt gehaald. Ik ben moe. Vandaar dat ik heb besloten op het balkon te gaan zitten, lekker alleen. In het donkere raam kijk ik mezelf aan en besluit dat ik ga mijmeren. Over Weltschmerz, de liefde, dood en wat dies meer zij. Kortom, ik reken op een rustige rit.

Schokkend komt de trein tot stilstand op station Roermond. Het mooie aan laat reizen is dat het in- en uitstappen met een zeker respect gebeurt. Zwijgend schuifelen zij die op hun bestemming zijn de trein uit en even zwijgend komen de kersverse reizigers binnen. De verlichting van het station doorbreekt mijn gemijmer ( eeuwig zonde, ik was net bij ‘waartoe zijn wij op aarde’) en ik kom tot de gelukkige conclusie dat niemand besloten heeft naast me te zitten. Totdat zich op het station iets gaat bewegen. Een vrouw komt zwaaiend aangerend en roept dat ze op haar moeten wachten. Ik zie dat ze een kind meezeult en een vreemde angst maakt zich meester van mij. De vrouw springt de trein in en komt meteen naast me zitten. Het fluitje van de conducteur klinkt als een doodsvonnis.

De trein komt weer in beweging en ik bid tot een onzichtbare macht. Laat dit kind een stil kind zijn. Want, dames en heren. Ik heb een hekel aan kinderen. Met hun onvermogen om het volume van hun stemgeluid aan te passen, hun plakhandjes en hun uiterst irritante nieuwsgierigheid.  En toch word ik geacht ze leuk te noemen, liever nog; schattig. Ik word geacht ze op schoot te willen hebben, met ze te willen praten en hun gehuil met een glimlach aan te willen horen. Hoezo vrijheid?  Ik heb er genoeg van mijzelf keer op keer te moeten verloochenen, als een PVV’er in een kraakpand.

Het ventje begint bijna onmiddellijk te zeuren om een pakje drinken. Ik kijk op mijn horloge en kom tot de conclusie dat half elf veel te laat is om een kind een pakje drinken te geven. Kinderen moeten in late treinen uitgeput in slaap vallen en geen suikerbommen van hun moeder krijgen. Sterker nog, kinderen horen helemaal niet in late treinen. Ik bijt op mijn lip en probeer het landschap buiten te ontwaren, maar door mijn eigen geschokte weerspiegeling valt niet heen te kijken. Het kind is door het balkon aan het lopen en zingt keer op keer de eerste twee regels van Kortjakje. En wel op precies zo’n toonhoogte waar een buitenstaander zich net niet aan kan onttrekken. Ik waag een blik naar opzij, zie de glunderende blik van moeder en word bijna fysiek onwel. Ik bid weer tot de onzichtbare kracht, al weet ik dat het vergeefs is. Zelfs onzichtbare krachten kunnen de afstand tussen Roermond en Eindhoven niet verkorten.

Ik wil vandaag graag afsluiten met een advies aan alle ouders van Nederland. Als u al zo nodig met uw drukke kind in de trein moet zitten, glunder dan niet zo. Neem niet zomaar aan dat iedereen uw kind zo fantastisch, slim en leuk vindt als u. Denk aan uw medereizigers. Totdat u daarvan doordrongen bent, weiger ik botweg te zeggen dat Nederland een vrij land is.