Godverdomme

DOOR ROGIER

“Godverdomme”, hoor ik hem zeggen op het moment dat hij zijn tas moet verzetten voor een plaatszoekende medereiziger. Godverdomme omdat hij uit zijn concentratie wordt gehaald tijdens het lezen van een of ander vaag achterklapartikel uit de Panorama. Ik vraag me af welke woordkeuze hij gebruikt zou hebben als hij wist dat zijn tas het volgende moment zou scheuren…

Soms kom je ze tegen. Beroepschagrijnen. Van die types die ’s ochtends met twee verkeerde benen het bed uitstappen nadat ze de vorige avond voor de zoveelste keer achter het net hebben gevist bij hun vaak niet aantrekkelijke wederhelft. Van die types met een ruitjestrui uit de wintercollectie van 1999 die met een simpel vierkant koffertje vol prullaria er een leuke dag van proberen te maken.

De man in kwestie, ik noem hem Johan, is vandaag waarschijnlijk met zijn vrouw Christien een dagje naar Amsterdam geweest. Als hij alleen was geweest had hij ongetwijfeld de vruchten geplukt van – laten we zeggen – de Oudezijds Voorburgwal. Dat is echter niet het geval. Johan heeft vandaag van één van zijn schaarse vrije dagen een leuke dag proberen te maken.

Ik stel me de ochtend van Johan voor. Gisteravond is hij vergeten zijn wekker wat later te zetten en zodoende wordt hij al vloekend om “Godverdomme” 6 uur wakker. Door deze vroege adrenalinestoot komt hij maar weer moeilijk in slaap en ligt zijn Christien maar zeurderig naast hem te woelen. Johan besluit heel attent en in de hoop op een goede dag alvast koffie te gaan zetten voor zijn vrouw maar stoot bij het zo stil mogelijk verlaten van de kamer zijn kleine teen tegen de poot van het bed. Als ware het een gepersonaliseerde wekker godvert Johan Christien wakker.

Eenmaal beneden aan het ontbijt proberen de van nature al redelijk zwijgzame types samen de Telegraaf te lezen, waarbij Christien bij het delen van de krant haar volle glas jus d’orange over de voorpagina flikkert. Johan vervloekt zijn vrouw en probeert te redden wat er te redden valt, maar de krant blijkt onleesbaar geworden. Nog zwijgzamer vervolgen ze het ontbijt en Christien begint alvast met het zetten van een thermoskan koffie voor in de trein naar Amsterdam.

Eenmaal aangekomen op station Veenendaal - de Klomp mist het echtpaar op een haar na de intercity doordat Johan zijn Nokia 3310 in de auto heeft laten liggen. Christien begint maar alvast met het lezen van de eerste van drie doktersromannetjes die ze meegenomen heeft. In de eerstvolgende trein blijkt dat de thermoskan in het blauwe koffertje “Godverdomme gelekt heeft”. De A4-tjes die ze geprint hadden met informatie over de musea en andere bezienswaardigheden die ze wilden gaan bezoeken zijn evenals de overige twee doktersromans volledig doordrenkt met zwarte leut. Johan zegt, zijn woede beheersend, “Nou Chris, dan moeten we er maar het beste van proberen te maken vandaag” en glimlacht als een boer met kiespijn.

Nu zitten ze weer in de trein terug naar Veenendaal – de Klomp. Het immer nog naar koffie ruikende koffertje zit vol met tweedehands spulletjes van het Waterlooplein en Christien heeft in de tijd dat Johan verdwaald was in het Rijksmuseum haar doktersroman noodgedwongen twee keer moeten lezen. Vandaar dat ze bij de AKO maar snel een Danielle Steeltje gekocht heeft voor op de terugweg. De krant van vanochtend heeft Johan verruild voor een Panorama.

Zo meteen stappen ze uit. Ik zie ze geruime tijd van tevoren al hun spullen opbergen en klaarzetten voor vertrek. Het koffiekoffertje gaat heel even open en mijn blik valt op een oude Super Nintendo. Die Johan toch, heeft ‘ie dat toch zomaar op de kop getikt.

Vanavond thuis zal Christien rustig haar boek uitlezen in bed en waagt Johan zich onder luid gevloek aan een spelletje Duck Hunt. “Godverdomse kuteenden!”