Harry

DOOR BART

Het was een vreemde verschijning. Hij droeg een grijze joggingbroek, had een leren hoedje op zijn hoofd en in zijn linkerhand een fietstas in meeneem-versie. Hij kwam richting ons zitje-van-vier gelopen. Er was nog plek voor één.

Hij ging schuin tegenover me zitten. Na een tijdje begon ´ie te praten. “Ik vind jullie er netjes uitzien. Wat drijft jullie tot wat jullie nu doen?” Het was een vage zin. Na een beleefd ‘dankuwel’ van onze kant en uitleg van zijn kant, kwam het er op neer dat hij wilde weten waarom we studeren wat we studeren. ‘We’ staat in dit geval voor mijn reisgenoot en mij.

Ik zei tegen hem dat ik het papiertje wilde behalen, en dat ik er al sinds groep 8 van droom om de journalistiek in te gaan. Hij vond het een goed antwoord. We raakten wat aan de praat. Over dit, over dat. Ietwat lacherig. Ik wist nog niet of ik hem serieus kon nemen of niet.

Het bleek dat hij in 1974 een auto-ongeluk heeft gehad. Men heeft een stukje schedel moeten verwijderen. Hij heeft 10 dagen op de Intensive Care gelegen, is twee weken in coma geweest. En de rechterhelft van zijn lichaam was deels verlamd.

Hij heeft de verlamming overwonnen. Door fysiotherapie, maar vooral door het doen aan klassiek ballet. En dat was niet iets wat ik achter hem zocht. Maar, ach, inmiddels nam ik alles van hem aan. Bij het woord ‘ballet’ veerde het meisje naast me op. Ze had het ook gedaan. Mocht zelfs naar de academie, maar ze wilde het bij een hobby houden. Kon ik me in vinden.

Tegenwoordig doet hij niet meer aan ballet. Niet omdat hij er geen plezier in had. Nee. Hij moest noodgedwongen stoppen. Balletscholen verdwenen. Hij moest er te ver voor reizen. En de sport, kunst of therapie waarmee hij de rechterhelft van zijn lichaam terugkreeg, kon hij niet meer doen.

Naast zijn fysieke mankementen, is het in zijn hoofd ook nooit meer helemaal goed gekomen. Hij beschreef zijn probleem mooi. “Stel, wij zijn buren en wonen aan een kanaal. Ik woon hier, jij woont een kilometer verderop. Jij hebt een brug voor je huis, ik niet. We willen allebei naar de overkant. Ik moet dan heel erg hard rennen om tegelijkertijd met jou die overkant te bereiken. Zo gaat het ook met mijn gedachten, met mijn hersenen. Gedachten maken een omweg in mijn hoofd.”

Hij scheen er erg vermoeid van te raken.

Ik vond het aandoenlijk. Mooi ook, hoe hij over zichzelf vertelde. Zo nu en dan met een lichte zelfspot. Maar hij kwam wijs over. Gepokt en gemazeld door al zijn handicaps. Ik vroeg wat verder. Het balletmeisje luisterde mee. Mijn reisgenoot ook. En toen ik wat om mij heen keek, bleek dat meer mensen dat deden.

Tegenwoordig zorgt hij voor zijn moeder. Ze woont in een verzorgingstehuis. Ze is 85 jaar, maar heeft volgens hem nog een ‘goed koppie’. .“Ze ging vaak wandelen. Met haar rollator. Dan liep ze zo ver, tot ze te vermoeid was om terug te lopen. Ze loste dat probleem op door voorbijrijdende auto’s aan te houden. Om vervolgens te zeggen dat ze niet meer wist hoe ze terug moest. Vaak nam iemand haar dan mee, en zo kwam ze altijd weer in haar tehuis terecht.”

Nu zit ze in een gesloten deel van het tehuis, en komt ze alleen nog buiten als haar zoon er is. Hij is er één keer per week. Dan reist ‘ie met de trein van Arnhem naar Den Haag. Vandaag was dus zo’n dag.

Vandaag was het de dag dat ik een man ontmoette die ik niet snel, misschien wel nooit weer, zal vergeten. Hij raakte me. Toen hij in Utrecht de trein verliet, sprak hij: “Dit is mooiste treinreis die ik sinds maanden heb gemaakt. Misschien zie ik jullie ooit nog wel.”

Ja. Misschien zien we Harry ooit nog wel.