Stil

DOOR RIK

Het was een lange nacht. Een erg lange nacht. Mijn hersenen staan op non-actief en mijn ledematen bungelen inspiratieloos langs mijn lichaam. Struikelend over mijn eigen benen probeer ik me een weg te banen door Utrecht Centraal. Het is tijd om naar huis te gaan.

Godverdomme

DOOR ROGIER

“Godverdomme”, hoor ik hem zeggen op het moment dat hij zijn tas moet verzetten voor een plaatszoekende medereiziger. Godverdomme omdat hij uit zijn concentratie wordt gehaald tijdens het lezen van een of ander vaag achterklapartikel uit de Panorama. Ik vraag me af welke woordkeuze hij gebruikt zou hebben als hij wist dat zijn tas het volgende moment zou scheuren…

Grote tieten, kleine borsten

DOOR SVEN

Twee gewichtige onderwerpen.

Langzaam sta ik mezelf van diepe frustratie te verteren.

Voor de zoveelste keer hersendood na een dag school, stap ik in de vrolijk roodgekleurde bus van Veolia. Oog in oog met mijn vriendelijke vijand laat ik mijn rechterhand rustig m’n broekzak in glijden. Ik zie aan hem dat hij dit al verwachtte. Terwijl ik langzaam de zenuwen onder mijn huid voel tintelen, trek ik mijn salvatie tevoorschijn. Het haviksoog van de buschauffeur scant mijn OV-chipkaart en ik mag verder lopen.

De Tijd

DOOR LARS

‘Gemiddeld tweehonderd mensen per jaar springen voor de trein’, zegt hij.

‘Ohja…?’, vraagt ze.

Hij, een ietwat belegen en gebogen lange kerel met een witte vlassige baard en het hangende gezicht van een hond.

Zij, een klein opgewekt vrouwtje met kort grijs haar en de kraaienpoten van tientallen jaren een glimlachend gezicht. Ze zijn begin zestig. Gepensioneerd. Vrij. Niet meer de lasten, wel de lusten.

Harry

DOOR BART

Het was een vreemde verschijning. Hij droeg een grijze joggingbroek, had een leren hoedje op zijn hoofd en in zijn linkerhand een fietstas in meeneem-versie. Hij kwam richting ons zitje-van-vier gelopen. Er was nog plek voor één.

Hij ging schuin tegenover me zitten. Na een tijdje begon ´ie te praten. “Ik vind jullie er netjes uitzien. Wat drijft jullie tot wat jullie nu doen?” Het was een vage zin. Na een beleefd ‘dankuwel’ van onze kant en uitleg van zijn kant, kwam het er op neer dat hij wilde weten waarom we studeren wat we studeren. ‘We’ staat in dit geval voor mijn reisgenoot en mij.

Pulk

DOOR NIELS

Daar zit ik dan, half geschoren, zwaar vermoeid en doorgeleefd. Het is zo’n dag waarop ik elk sociaal contact wil mijden. Dat weet jij natuurlijk niet. Mijn indringende ophoepel blikken ten spijt kom je tegenover me zitten, natuurlijk vervloek ik je. Mijn tijd in de trein breng ik graag eenzaam door, denkend over de dingen des levens. Ik mijmer en filosofeer over dingen die er niet toe doen. Naar mooie vrouwen kijken is te plat.

Vergane glorie

Beware

DOOR RIK

Aan het begin van de maand, meestal op de eerste maan- en dinsdagen, stroomt het vol op perron 2. In Sittard zijn we er aan gewend, die toestroom. Je verwacht natuurlijk weinig anders van zo’n prachtige gemeente. Al moet ik er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat de mensen die perron 2 behuizen van plan zijn om het idyllische gat te verlaten.

De Lawaaicoupé

 

Om gillend gek van te worden.

DOOR SVEN

Ik vind dat met de trein reizen het meest fijn is in de late ochtend. Zodat je rustig de dag hebt kunnen beginnen, maar ook nog een hele verdere dag vol dolle avonturen voor je hebt liggen.

Helaas, vanochtend is dit niet zo. Om half elf zit ik zoals zo vaak in de trein van Dordrecht naar Tilburg. Het volk dat dus in de trein zit is Rotterdams of Dordts. Per definitie niet degenen waar ik het liefst een half uur mee in de gele tuffert zit.

Hockey met een stokkie in een rokkie

DOOR JIMMY

Het was alweer een tijdje geleden. Vrijdagmiddag, een uurtje of vier/vijf. In Eindhoven stap ik steevast over op de trein naar Maastricht die, zoals gewoonlijk op dat tijdstip, stampvol zat. De vrijdag(na)middag trein naar het Zuiden; eerder een veetransport dan een fatsoenlijk vervoersmiddel. Een mix van studenten, forensen en mannen met bosjes tankstationbloemen voor ‘mevrouw’.

Openbaring

De revelatie

DOOR JOOST

Dames en heren, het wordt tijd voor een pijnlijke onthulling. Ik vind dat een ondergeschoven groep in onze samenleving eindelijk eens een voorvechter verdient. Na jarenlang vergeefs wachten heb ik besloten deze rol maar zelf op me te nemen. Want, dames en heren, wij leven in een dictatuur. Geen dictatuur van de media, Stalin of de technologie. De dictatuur van het kind.